Aziz okurlarım,

İnsanlığın hikâyesi, cennette başlayan büyük bir imtihanın yeryüzündeki devamıdır. Bu hikâye, sadece Hz. Âdem ile Hz. Havva’nın kıssası değil; aslında her birimizin bugün yaşadığı hayatın özeti, varoluşumuzun anlamıdır.

Cenab-ı Hak, ilk insan olan Hz. Âdem ile Hz. Havva’yı cennette bir araya getirdi. Onlara nimetler sundu, huzur verdi; ancak bir sınır da koydu: Bakara Suresi 35. Ayette Yüce Allah “Şu ağaca yaklaşmayın. Eğer bu ağaçtan yerseniz her ikiniz de kendine kötülük eden zalimlerden olursunuz, dedik.”

İlahi emrin karşısında şeytan devreye girdi. Aldattı, vesvese verdi, hakikati eğip büktü. Ve insanlık tarihinin ilk yanılgısı orada başladı. Yasak meyve yenildi, ardından ilahi hitap geldi:

“Ben size o ağaca yaklaşmayın demedim mi?”

İşte o andan sonra insan, yeryüzüne gönderildi. Burası artık ebedi kalış yeri değil, bir imtihan meydanıydı.

Ne acıdır ki ilk imtihanın ilk büyük kırılması da yine insan eliyle oldu.

Hz. Âdem’in oğulları Habil ile Kabil arasında…

Habil temizdi, samimiydi, ihlas sahibiydi. Kabil ise kıskançlığın, nefsin ve şeytani dürtülerin esiri oldu. Kardeşine tahammül edemedi ve insanlık tarihinin ilk kanını döktü.

İlk cinayet…

İlk fitne…

İlk fesat…

Ve ne yazık ki o günden bugüne yeryüzünde akan kan hiç durmadı.

Bugün de değişen bir şey yok.

Şeytanın izinden gidenler, fitne peşinde koşanlar, bozguncular, fesat çıkaranlar; dün Kabil’in yaptığı neyse bugün de onu yapıyorlar. İsimler değişiyor, çağlar değişiyor, devletler değişiyor; ama kötülüğün özü değişmiyor.

İnsanlık hâlâ aynı imtihanda.

Kur’an-ı Kerim’de Rabbimiz dünya hayatı için açıkça buyuruyor:

“Bu dünya hayatı ancak bir oyun ve eğlenceden ibarettir.”

Ne kadar sarsıcı bir hakikat…

Bugün uğruna birbirimizi kırdığımız mal, mülk, makam, şöhret, servet, unvan, güç… Hepsi geçici.

İnsan bunlarla oyalanıyor.

Bir ev daha…

Bir makam daha…

Bir unvan daha…

Bir alkış daha…

Sonra ne oluyor?

Günler geçiyor.

Aylar geçiyor.

Yıllar geçiyor.

Doğan büyüyor, büyüyen yaşlanıyor, yaşlanan ölüyor.

Ardından yenileri geliyor.

Sonra onlar da gidiyor.

Devletler kuruluyor, medeniyetler yükseliyor, saraylar yapılıyor, ordular kuruluyor; ama sonunda hepsi toprağa karışıyor.

Firavunlar gitti.

Nemrutlar gitti.

Krallar gitti.

Sultanlar gitti.

İmparatorluklar gitti.

Bugün de gidecek.

Yarın da gidecek.

Çünkü bu, kıyamete kadar devam edecek ilahi düzendir.

Asıl mesele nasıl yaşadığımızdır.

Çünkü bir gün o büyük hesap günü gelecek.

Öyle çetin bir gün ki hiçbir şey gizli kalmayacak.

İnsan diliyle inkâr etmeye kalksa bile bedeni konuşacak.

Eli konuşacak.

Gözü konuşacak.

Ayağı konuşacak.

Kulağı konuşacak.

Yaptığı her şey kendi aleyhine şahitlik edecek.

Bugün gizli zannedilen her söz, her bakış, her niyet, her adım ilahi kayıt altındadır.

Melekler yazıyor.

İlahi adalet kaydediyor.

Hiçbir şey kaybolmuyor.

Hiçbir şey unutulmuyor.

Her gün mezarlıklara gidiyoruz.

Sevdiklerimizi toprağa bırakıp dönüyoruz.

Peki, ne götürdüler?

Makam mı?

Servet mi?

Şöhret mi?

Saltanat mı?

Hayır…

Sadece boyları kadar bir kefen.

Gerisi dünyada kaldı.

Bir süre sonra beden toprağa karışıyor, çürüyor.

Ama hikâye orada bitmiyor.

Çünkü o büyük diriliş günü geldiğinde, Rabbimiz o çürümüş bedenleri yeniden ayağa kaldıracak.

İlk insan da kalkacak.

Son insan da kalkacak.

Gelmiş geçmiş bütün ümmetler kalkacak.

O gün ne baba oğluna fayda verecek ne oğul babasına…

Ne anne evladına…

Ne dost dosta…

Herkes kendi hesabını verecek.

İşte bu yüzden akıllı insan, yalnızca dünya için yaşayan değil; ahireti merkeze alan insandır.

Gerçek akıl, fani olana değil baki olana yatırım yapmaktır.

Asıl kazanç; Allah’ın emirlerine uymak, kulluk borcunu yerine getirmek ve bu geçici dünya sahnesinde ebedi hayatı unutmamaktır.

Ne mutlu, dünyayı değil ahireti merkeze alanlara…

Ne mutlu, hesabını bu dünyada yapanlara…

Ne mutlu, Rabbine kul olmayı şeref bilenlere…

Çünkü gerçek kurtuluş, yalnızca O’na kulluk edenlerindir.

Hayırlı bir hafta diliyorum.